Les sources manuscrites de la théorie de la musique
(S. IX-XVI)

__________________________________

 

Divide primo

 

BERLIN, Staatsbibliothek, Preussischer Kulturbesitz (D-B), Ms. theol. lat. quo 152, f. 144v.

 

Edition : Christian Meyer, Mensura monochordi. La division du monocorde (IXe-XVe siècles) (Paris: Société française de Musicologie, Éditions Klincksieck, 1996; Publications de la Société française de Musicologie, II,xv), p. 224.

 

Divide primo inter b durum et stephanum 16 divisiones.
Primus punctus .[bq]. primum,
2us .c. primum,
5us .e. primum,
7us .g. primum,
9us .h. secundum,
11us .e. secundum,
12us .g. secundum,
13us .h. tertium,
14us .e. tertium,
17us est stephanus.

 

Tunc fac a primo .c. 4 mensuras.
Primus punctus erit .f. primum,
2us .c. secundum,
3us punctus .c. tertium.

 

Tunc divide .f. primum in 4 et primus punctus erit .b. primum,
2us .f. secundum,
3us .f. tertium.

 

Tunc divide .b. primum in quatuor
et prima duo puncta versus dextram sunt primus et secundus semitonius
et verte versus levam et habebis secundum semitonium inferius.

 

A quo mensura 4 et habebis semitonium quartum et duodecimum.

 

Tunc mensura ab eodem quarto semitonio quatuor puncta
et habebis semitonium sextum et nonum
et verte bis et habebis semitonium primum

 

Et hunc divide in quatuor
et primus punctus erit semitonium tertium,
secundus undecimum.

 

Et eundem tertium semitonium divide in quatuor et erit semitonius octavus, et verte ad levam semel et habebis .d. primum.

 

Et ab eodem <divide> in quatuor
et habebis .d. secundum
et .d. tertium.

 

Tunc a .d. secundo mensura ter
et habebis .a. secundum
et verte semel et erit .a. primum.

 

Et ab eodem mensura ter
et habebis .a. tercium.