Les sources manuscrites de la théorie de la musique
(S. IX-XVI)

__________________________________

 

In capite proslambanomenos

 

LONDON, British Library (GB-Lbl), Sloane 1621, f. 2v-3r.

 

Edition : Christian Meyer, Mensura monochordi. La division du monocorde (IXe-XVe siècles) (Paris: Société française de Musicologie, Éditions Klincksieck, 1996; Publications de la Société française de Musicologie, II,xv), p. 26.   

 

1 Monocordi divisio

 

2 In capite prolambanomenos pone .A. In fine vero pone .B.

 

3 Deinde dividatur monocordum per quatuor partes, per tria puncta que sunt .C. .D. .E.
4 Iterum dividatur .E.B. in VIIII, cuius nona pars notetur puncto, ad semitonia facienda.
5 Iterum .E.B. dividitur in octo, nona super addita parte <occuret tibi> paranete yperboleon.
6 Qui paraneteyperboleon dividatur in octo, nona superaddita parte, occurret tibi triteyperboleon.

5 parte-paranete] parte que vocabitur ms. et ed.

7 Modo redeundum est ad punctum.
8 Ipsumque in duo dividendum <et dimidia superaddita parte> occurret tibi netediezeumenon.
9 Qui netediezeugmenon <dividitur> in octo, nona superaddita parte occurret tibi paranetediezeumenon.
10 Qui dividatur in octo. Nona superaddita parte, occurret tibi tritediezeumenon.

 

11 Nunc vero requirendum est punctum.
12 Quod in singulo metitum et semel ultra proiectum, occurret tibi paramese.
13 Modo redeundum est ad tritediezeugmenon, qui est paranetesimenon. Dividendusque in octo, nonaque addita occurret tibi tritesimenon.
13 Iterum .D.B. dividatur in octo. Nona superaddita occurret tibi lichanos meson.
14 Qui diuidatur in octo. Nonaque addita occurret tibi parypatemeson.
15 Nunc iterum requirendum est punctum tibi, dividendumque in singulo.
16 Qui bis ultra proiectus faciet tibi ypatemeson, tono distans a lichanos ypaton .C. littera pernotato.
17 Nunc igitur ipse autem dividendus est in octo, nona superaddita occurret tibi parypateypaton.

 

18 Modo redeundum est ad punctum.
19 Qui divisus est in singulo utrumque ter proiectus redderet tibi ypatehypaton.