Les sources manuscrites de la théorie de la musique
(S. IX-XVI)

__________________________________

 

Monachordum per VII discrimina

 

LONDON, British Library (GB-Lbl), Add. 11035, f. 103v.

 

Edition : Christian Meyer, Mensura monochordi. La division du monocorde (IXe-XVe siècles) (Paris: Société française de Musicologie, Éditions Klincksieck, 1996; Publications de la Société française de Musicologie, II,xv), p. 145.

 

Proportio de monochordo

 

†Monachordum per VII discrimina vocum divide per II aut per IIII, una tibi divisio occurrit sinemenon. Per III aut per VI tritus finalis quod est diatesseron.
Ceterum moderante distinctione novena, invenies tonos et semitonia, id est duo tetrachorda, quod sunt II diatesseron, cum semitonio sinemenon, id est diatesseron et diapente.†