Les sources manuscrites de la théorie de la musique
(S. IX-XVI)

__________________________________

Monochordum secundum genus diatonicum

KASSEL, Landesbibliothek und Murhardsche Bibliothek der Stadt Kassel (D-Kl), 4° Mss. Math. 1, f. 40r.

Edition : Christian Meyer, Mensura monochordi. La division du monocorde (IX^e-XV^e siècles) (Paris: Société française de Musicologie, Éditions Klincksieck, 1996; Publications de la Société française de Musicologie, II,xv), p. 32.

Monochordum secundum genus dyatonicum in primis per circulum in quatuor partes dividatur, sed quarta in octo et per octo ulterius procedendo, primus tonus perficiatur.
Deinde autem quarta pars in octo cum tono perfecto et per octavam, secundus tonus.
Sed dehinc quarta pars eadem supra dicta in tres per circulum et per terciam primum semitonium ulterius procedendo.
Deinceps autem quarta pars cum duobus tonis et uno semitonio, in octo, et per octavam ulterius attingendo tertius tonus.
Sed in quarta sequenti pars cum duobus tonis et uno semitonio et tono per octo, et per octavam ulterius attingendo, quartus tonus.
De hinc autem quarta pars superius mensurata, cum duobus tonis et uno semitonio in tres per circulum, et per terciam ulterius pertingendo secundum semitonium substituatur.
Sed taliter ista sumendo quarta pars tociens enumerata, cum duobus tonis in duas partes per circulum dividatur, et per alteram inferius attingendo tertium semitonium per fistulam nomine synemenon denotetur.
Sed isto superiori dyapason descripto gratia suae disposicionis consequens dyapason mensuretur per ipsiusmet intervalla in duplo.