Les sources manuscrites de la théorie de la musique
(S. IX-XVI)

__________________________________

 

Primo accipe cordam

 

MELK, Stiftsbibliothek (A-M), Ms. 1099, p. 118.

 

Edition : Christian Meyer, Mensura monochordi. La division du monocorde (IXe-XVe siècles) (Paris: Société française de Musicologie, Éditions Klincksieck, 1996; Publications de la Société française de Musicologie, II,xv), p. 220.

 

Primo accipe cordam sicut placet et signa terminos scilicet .G. sive .C.

 

Postea divide totam cordam in medio pu<n>ctorum in quatuor partes equales
de quibus prima pars erit .f. gravis
et secunda .C. acutis,
tertia .C. superacutis.

 

Secundo divide totum in 3 partes equales
de quibus prima erit .G. gravis secunda .g. acutis.

 

Tertio dividatur tota corda a .g. grave usque in fine in 3 partes equales
de quibus prima erit .d. acutum,
secunda .d. superacutis.
Et revolve sextum retro usque ad punctum qui cadit super .d. grave<m> et erit .d. gravis.

 

Quarto dividatur a .d. grave in tres partes equales,
prima erit .a. acutum
secunda superacutis.

 

Quinto dividatur ab .a. acutum in tres partes equales
de quibus prima erit .E. acutis
et <secunda> .E. superacutis
et revolve sestum et erit .E. gravis.

 

Sexto dividatur ab .E. grave in 3 partes equales
de quibus prima erit [bq]
ac secunda [bq] superacutis.

 

Septimo dividatur ab .ff. grave in quatuor partes,
prima erit .b. molle acutis,
secunda erit .f. acutis,
tertia .f. in superacutis.

 

Octavo dividatur a .b. acuta in 2 partes
de quibus prima erit .b. mole superacutum.

 

De falsis inveniendis

 

Primo divide totam lineam a .b. acuto in 2 partes equales
de quibus <prima erit .b. superacutum
et> revolve sestum retro et erit falsa que cadit inter .d. et .e. graves.

 

Secundo dividatur a dicta falsa in quatuor partes equales de quibus prima est falsa que cadit super .g. gravem, secunda que cadit super .d. acutis, tertia que cadit super .d. superacutis.