|
Les sources
manuscrites de la théorie de la musique __________________________________ |
|
|
Pythagoras autem |
|
|
BRUXELLES, Bibliothèque royale (B-Br), 10078-95, f. 83v. |
|
|
Edition : Christian Meyer, Mensura monochordi. La division du monocorde (IXe-XVe siècles) (Paris: Société française de Musicologie, Éditions Klincksieck, 1996; Publications de la Société française de Musicologie, II,xv), p. 37. |
|
|
Pythagoras autem postquam tot symphonias musicae adinvenit, deprehendens
anima in quolibet corpore illas adnotare, ut puta excavum quadratum cubitale
semis palmo lignum, latitudinis undique palmi cuius extensioni <...>
mese imposito synomene <... > omnium acutissimo yperlidio invento. |
|
|
Iterum autem geminato ypereolii spatio, iastium posuit. |
|
|
Ab acutissimo autem omnium, qui est yperlidius, usque ad gravissimum, qui est ypodorius, bisdiapason idem Pythagoras esse decrevit, et habet in se bisdiatessaron ac bisdiapente et huiusmodi instrumenta nervo per longitudinem altius protenso modos tonorum ac semitoniorum de spatiis in spatia enucleari posse confirmans. |
|