Les sources manuscrites de la théorie de la musique
(S. IX-XVI)

__________________________________

 

Quia dictum est

 

CAMBRIDGE, Corpus Christi College (GB-Ccc), 410 (1), f. 36r.

 

Edition : Christian Meyer, Mensura monochordi. La division du monocorde (IXe-XVe siècles) (Paris: Société française de Musicologie, Éditions Klincksieck, 1996; Publications de la Société française de Musicologie, II,xv), p. 244.

 

<Q>uia dictum est quodlibet monocordum intendere et voces plures adicere. Supra .D. superacutum intendatur tonus. In proporcione quarta se habuerit cum .Γ.
Ad quem leviter respondeo quod in proporcione sestupla supertripartiente .Γ. enim cum .G. duplam facit et .G. similiter cum .g., vero cum .D. sesqualteram, que sestuplam coniungit habitudinem. Et addita insuper sesquioctava habitudine fit sestupla supertriparciens, ut in hiis numeris.
Numerus enim .xxvij. continet iiii sexcies et insuper eius iii partes ut monstrat haec forma. Explicit.